هر کس که تو را بشناسد می داند که کامل نیستی.

 در واقع هیچکس آدمی را نمی شناسد که کامل باشد.

پی بردن به این مسئاله که پدر و مادرت صرفاً انسان هستند کشف دردناکی است .

 ترسی که درون هر آدمی که برای کامل بودن تلاش می کند ، پرسه می زند ترس از دوست داشتنی نبودن است.

از کامل بودن صرف نظر کن. شاید لازم باشد خود را دوست بداری. هم چیزت را حتی زشتی هایت را ....

پذیرش عیب ها تو را دوست داشتنی می کند.

هر دو جواب نادرستند.....

زیرا هر دو تحریف شده اند.

پاسخ درست این است که در لیوان آب است.

جهان نه خوب است و نه بد.جهان جهان است. خوبیت را گرامی بدار و ساختار شخصیتت را بر آن استوار ساز.ضعف هایت را نه نا دیده بگیر نه به آنها نفرت بورز.

همزمان در بخش پر و خالی زندگیت زندگی کن. 

به غیر آینه کس رو به روی بستر نیست

...و چشم آینه جز ما به سوی دیگر نیست

چنان در آئنه خورده گره تنم به تنت

که خود تمیز من و تو ز هم میسر نیست

...هزار بار کتاب تن تو را خواندم

هنوز فصلی از آن کهنه و مکدر نیست

تو هم از آینه چیزی مپرس،از من پرس

که کس به راز تنت از من آشنا تر نیست

خوشا رسیدن با هم که حالتی خوشتر

ز حالت تو در آن لحظه های آخر نیست